Moim zdaniem Anglia jest kolebką pięknych założeń ogrodowych. Nie bez przyczyny to właśnie tam odbywają się prestiżowe, międzynarodowe wystawy m.in. Chelsea Flower Show, które z zapartym tchem śledzi całe środowisko architektów krajobrazu. To właśnie w tym kraju rodzą się trendy i nowości. Ja, myśląc o naturalnym, przyrodniczo związanym z otoczeniem ogrodzie, mam przed oczami właśnie taki – angielski. W nim ma swoje miejsce mech, woda, krzewy oraz rzeźby. Nikt się nie martwi, że murek oporowy wygląda staro. Właśnie tak ma być – całkowicie naturalnie.

Wiele roślin stosowanych w tamtejszych założeniach, nie sprawdzi się w naszym klimacie. Na szczęście przyroda nie próżnuje i dzięki temu mamy wiele cudownych gatunków, które doskonale sobie poradzą w polskich warunkach. Dlatego też podrzucam Wam garść zdjęć z pokazowych angielskich ogrodów. Zakochajcie się na wiosnę

City Lounge jest zewnętrzną przestrzenią publiczną w centrum St. Gallen w Szwajcarii, zaprojektowaną przez Carlosa Martineza we współpracy z Poplotti Rist, w wyniku konkursu którego celem było stworzenie salonu.

Czerwony dywan opływa budynki dookoła, formując jednocześnie fontanny, miejsca do wypoczynku, rozmowy, zaparkowania, a nawet imituje samochody po których można się wspinać.

Ten niesamowity projekt wprowadził do miasta nowy styl życia.

Dave Morris postanowił znaleźć polubowne rozwiązanie, które swoją funkcją połączyłoby opuszczoną strefę przemysłową Glasgow i tereny przeznaczone pod budowę autostrady. To smutne miejsce okazało się być wspaniałe na spacery i wycieczki rowerowe. Rewitalizacja poszła właśnie w tym kierunku. Wprowadzono totalnie irracjonalne kolory i tym samym przełamano szarość i beton, które królowały tam dotychczas.

Morris  za pomocą gigantycznych, aluminiowych, świecących kwiatów odświeżył wygląd wąskiego przejścia podziemnego. Dzięki temu przekształceniu i „odpicowaniu” słabo rozwiniętego pod względem rekreacyjnym miejsca, zyskano nowy, atrakcyjny obszar do spędzania wolnego czasu.

Dookoła domu i basenu posadzono kaktusy, agawy i sukulenty, które do życia nie potrzebują dużo wody. Powyżej basenu zaaranżowano pergolę zrobioną z drewna drzew występujących na pustyni Sonoran.

Przy tym XIX – wiecznym kamiennym, pensylwańskim domu, architekt krajobrazu Michael Vergason posadził obecne w sąsiadującym terenie paprocie, które nie wymagają dużo opieki. Dzięki temu uzyskał oszałamiająco naturalny efekt.

Architekt krajobrazu Richard Shaw został uhonorowany nagrodą za zaprojektowanie ogrodu przy historycznych domach na dzikim zachodzie. Użył w nim łubinów, stokrotek i bylin wykorzystywanych przez pionierów w dawnych czasach. Drzew użył w celu odgrodzenia terenu i ochrony przeciw górskim wiatrom i hałasom dobiegającym z autostrady.

Ogrodzenie dające wiele prywatności przy pobliskim basenie, zostało wykonane ze szkła pochodzącego z recyklingu. Genialnie odbija światło zarówno w dzień jak i w nocy.

Kręte, kamienne ścieżki łączą różne obszary w tym ogrodzie. W nocy przy basenie i oświetlonym domu projektant David Hocker zainscenizował grę cieni i lazurowych świateł migoczących pośród skrzypów, turzyc i ozdobnych krzewów.

Na dziedzińcu odnowionych z dawnej przetwórni loftów architekt zieleni Jeffrey Miller chcąc nawiązać do historii budynku, poustawiał w ogrodzie koła, maszyny i przekładnie starych silników pochodzące z dawnej fabryki. Wraz z posadzoną roślinnością obszar z zapomnianego zakątka stał się oazą.

Architekt krajobrazu Keith LeBlanc zaprojektował swój prywatny ogród w Cape Cod wykorzystując tradycyjne nowoangielskie materiały takie jak kamień i drewniane gonty. Dodał do tego niezawodne, rodzime rośliny i regionalne, kwitnące hortensje oraz czosnki.

Architekt krajobrazu Johnathan Farber stworzył ten ogród aby zaprezentować otoczenie współczesnego domu i nowoczesnej kolekcji rzeźb właściciela domu. Z rodzimymi Amelanchierami, trawami posadzonymi w  prostych i subtelnych żwirowych rabatach, odważna architektura domu i uderzające dzieła sztuki wystawione na świeżym powietrzu są w centrum uwagi.

W kolejnym projekcie zerwano starą nawierzchnie i przerobiono ją na mniejszą ścieżkę. Na tle matowego szkła posadzono len i papirusa, które swoimi cieniami malują fantastyczne obrazy na gładkiej tafli.

W wąskim, nadmorskim pasie architekt Keith LeBlanc stworzył tropikalny ogród, który powtarza linie budynku. Rośliny dopełniają całości, nie przeszkadzając jednocześnie w podziwianiu cudownego widoku.

Z roku na rok miasta coraz bardziej się rozrastają, wycinane są drzewa i lasy, każdy skrawek terenu deweloperzy wykorzystują pod zabudowę. W odpowiedzi na ten trend architekci krajobrazu zaczęli projektować tzw. „pocket parks” czyli mini oazy zieleni wciśnięte pomiędzy budynkami. Takie miejsca są chętnie odwiedzane przez przechodniów.

Często w naszych realiach mamy do czynienia z kobietkami, które przed blokami sadzą kwiatki i krzewy tworząc tym samym dziki park kieszonkowy. Mają one świadomość tego, że działają wbrew prawu, ale chęć przebywania w piękniejszej, kwitnącej rzeczywistości jest nie do opanowania. Lubię tę „partyzantkę” choć rzadko wpisuje się ona w moją estetykę

Zobaczcie parę przykładów pocket park’ów ze świata.

Będąc w Nicei, nie mogłam nie pojechać do Monako. Za 1 euro zrobiłam sobie 40 minutową wycieczkę miejskim autobusem, bajeczną trasą ciągnącą się nad morzem. Urzekły mnie tamtejsze rezydencje z wiszącymi ogrodami, ale największe wrażenie wywarły na mnie ogrody na dachach w samym Monako. Idąc po przepięknym, pełnym palm i kaktusów parku nie zdawałam sobie nawet sprawy, że znajduje się na dachu hotelu. Wszystko jest tak niesamowicie dopracowane w szczegółach, dopieszczone, przemyślane. Każdy skrawek ziemi zabrany pod budowę apartamentowca, oddany jest w postaci zieleni na dachu. I nie jest to aranżacja z traw i kwiatów, ale z palm, sosen i innych wysokich drzew.

Równie dobrze w Polsce można zakładać takie ogrody. Odpowiednie izolacje i projekty, ułatwiają założenie podniebnego ogrodu. Także jeśli ktoś ma takie życzenie, to może mieć wyłącznie dla siebie zaciszny, pełen ulubionych roślin zakątek parę pięter nad ziemią.

Zwiedzając Andaluzję nie mogłam pominąć Malagi. Jest to ponoć jedno z najbiedniejszych miast Hiszpanii i rzeczywiście na ulicach widać wielu bezdomnych. Jednak mimo to, Malaga mnie zachwyciła.

Największe wrażenie wywarł na mnie port morski. Nowocześnie urządzona promenada wzdłuż południowego nabrzeża, pełna jest zaskakujących rozwiązań architektoniczno – przestrzennych. Podzielono ją na sektory w których zaprojektowano fontanny, romantyczne zaułki, nowoczesne ławki, place zabaw dla dzieci, budynki edukacyjno – kulturalne. Całość kosztowała 27  mln euro.

W budowie jest jeszcze część zachodnia, która na planach wygląda równie ciekawie co ta pierwsza, zrealizowana.

Według mgr sztuki Katarzyny Kadłuczki inastalacja artystyczna jest rozpowszechnioną na zachodzie formą komunikacji jaką posługuje się współczesna sztuka przy kształtowaniu przestrzeni publicznej oraz wypełnia lukę istniejącą pomiędzy małą architekturą, a rzeźbą. Do jej tworzenia wykorzystuje się materiały stanowiące same w sobie środek przekazu. Wymaga to od autora dużej odpowiedzialności, umiejętnego dzielenia się sensem powstania budowli, trafienia w miejsce, architekturę, samopoczucie mieszkańców. Taka instalacja niesie za sobą duże ryzyko odrzucenia przez odbiorcę, może zostać odebrana zupełnie w inny sposób niż zakładał autor.

W Warszawie na targówku artyści podjęli próbę zagospodarowania przestrzeni i na skwerze przy ratuszu powstała Instalacja artystyczna reFUN.

Zdania są podzielone. Jednym pomysł domku z palet i „odpoczywaczy” ze sprasowanej makulatury się podoba, innym nie. Dzieciaki mogą oglądać proces biodegradacji torby, malować błotem szablony, rozwijać wyobraźnię i światopogląd o ekologii.

Do projektu zostali zaproszeni artyści z Holandii i Niemiec, którzy na swoim koncie mają wiele już takich wystaw. Inicjatywa REFUN odbywa się w ramach projektu REBLOK ? Społecznej Rewitalizacji Blokowisk. Organizatorem wydarzenia jest Urząd Dzielnicy Targówek m.st. Warszawy.

Marbella, to miasteczko na Costa del Sol w Hiszpanii, które moim zdaniem stawia wyłącznie na jakość. Eleganckie bary i restauracje są położone w uroczych uliczkach pełnych fantastycznie kwitnących roślin. Stare miasto skupia się wokół placu pomarańczowego „Plaza de Naranjos” i jest po dziś dzień częściowo otoczone murami obronnymi. Zieleń, zieleń i jeszcze raz zieleń, to pierwsze co mi przychodzi do głowy gdy wspominam to miasteczko.

Nawet najmniejszy skrawek…pomostu da się zmienić w ogród. Wytarczą dobre chęci, parę donic i kilka fajnych roślin. Ten znajduje się w Amsterdamie. Jak dla mnie bomba.