Według mgr sztuki Katarzyny Kadłuczki inastalacja artystyczna jest rozpowszechnioną na zachodzie formą komunikacji jaką posługuje się współczesna sztuka przy kształtowaniu przestrzeni publicznej oraz wypełnia lukę istniejącą pomiędzy małą architekturą, a rzeźbą. Do jej tworzenia wykorzystuje się materiały stanowiące same w sobie środek przekazu. Wymaga to od autora dużej odpowiedzialności, umiejętnego dzielenia się sensem powstania budowli, trafienia w miejsce, architekturę, samopoczucie mieszkańców. Taka instalacja niesie za sobą duże ryzyko odrzucenia przez odbiorcę, może zostać odebrana zupełnie w inny sposób niż zakładał autor.

W Warszawie na targówku artyści podjęli próbę zagospodarowania przestrzeni i na skwerze przy ratuszu powstała Instalacja artystyczna reFUN.

Zdania są podzielone. Jednym pomysł domku z palet i „odpoczywaczy” ze sprasowanej makulatury się podoba, innym nie. Dzieciaki mogą oglądać proces biodegradacji torby, malować błotem szablony, rozwijać wyobraźnię i światopogląd o ekologii.

Do projektu zostali zaproszeni artyści z Holandii i Niemiec, którzy na swoim koncie mają wiele już takich wystaw. Inicjatywa REFUN odbywa się w ramach projektu REBLOK ? Społecznej Rewitalizacji Blokowisk. Organizatorem wydarzenia jest Urząd Dzielnicy Targówek m.st. Warszawy.

Przepiękny ogród na dachu Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego zaprojektowała Pani Irena Bajerska. Możemy go podziwiać od 12 czerwca 2002 roku.  Ogród ma powierzchnię około 1 ha, z czego ponad połowę stanowi roślinność. Ogród jest podzielony na część dolną i górną, które łączy strumień.

Dolny ogród zachwyca pięknymi krzewami okrywowymi i kwitnącymi, a także strumieniem i zarybionym stawem. Całe założenie podzielono na przestrzenie kolorystyczne. Nasadzenia w dolnym ogrodzie mają kolorystykę niebiesko – biało – różową.

W górnej części ogrodu wydzielono część złotą, która przyciąga wzrok żółtymi
i pomarańczowymi kwiatami forsycji, pięciorników, powojnika tanguckiego oraz złocistymi liśćmi tawuł japońskich ‘Golmund’.

Stronę wschodnią zdobi ogród srebrny, w którym dominują wierzby o srebrzystych liściach, pięciorniki i tawuły o białych kwiatach, a dodatkowo uroku dodają trawy ozdobne takie jak kostrzewa ‘Glauca’ czy strzęplica sina.

Ogród karminowy rozpościera się w południowej części założenia. Zachwyca on zarówno krzewami o bordowych liściach, takimi jak berberys Thunberg’a ‘Atropurpurea’, jak i tymi
o czerwonych i różowych kwiatach, takich jak krzewuszki cudowne, powojniki alpejskie, czy lilaki. Dodatkową ozdobą przyciągającą ptaki są irgi Dammera z pięknymi czerwonymi owocami.

W górnej części wyróżniamy jeszcze ogród zielony, w którym rosną irgi, pięciorniki, zawciągi.

Ciekawym elementem jest również pochylnia, która prowadzi na dach. Wokół niej rosną bluszcze i barwinki. Zwieńczeniem pochylni jest altana porośnięta pnączem.

Wspaniałego klimatu nadają ogrodowi kładki, mostki, pergole porośnięte pnączami, takimi jak winorośle, hortensje pnące, powojniki, które łączą wszystko w jedną całość.

Co najważniejsze z tarasu widokowego można podziwiać panoramę naszej pięknej Warszawy.

Park Saski jest zlokalizowany w śródmieściu przy ulicach Marszałkowskiej i Królewskiej. Obecnie zajmuje powierzchnię 15,5 ha.

Założono go na prośbę króla Augusta II Sasa w latach 1713-1745. Uważany jest za jeden z najstarszych publicznych polskich parków. Na początku był założeniem barokowym, później przeważał w nim styl angielski, a teraz jest mieszaniną tych nurtów. Park był częścią założenia przy nieistniejącym już Pałacu Saskim.

We fragmencie, który pozostał po Pałacu mieści się Grób Nieznanego Żołnierza, gdzie płonie wieczny ogień. Wartę przy nim pełnią żołnierze z  Płonie Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego. W parku można podziwiać barokowe rzeźby. Są to postacie uosobiające pory roku, sztukę, nauki i pojęcia abstrakcyjne. W upalne dni cudownie się spędza czas  przy odnowionej fontannie z 1852 roku. Dodano jej nowe, atrakcyjne oświetlenie.

Pamiątką po pierwszych wodociągach jest wodozbór, zbudowany na kształt świątyni. Czujni spacerowicze dostrzegą również zegar słoneczny pochodzący z 1863 roku. Wzdłuż osi widokowej sezonowo sadzone są kwiaty zachwycające ferią barw.

Niepozorny, ale najpiękniejszy, w 2009 roku wygrał konkurs na najładniejszy park Polski. Gdy miniemy pierwszą linię drzew, wkroczymy w świat parku krajobrazowego założonego przez dyrektora ogródów miejskich Franciszka Szaniora. Zaaranżował on dwa sztuczne stawy: Kajakowy i Łabędzi, wodospad i od 1907 roku rozpoczął obsadzanie parku roślinnością. Obecnie jego powierzchnia wynosi 58 ha, z czego 1/5 zajmują jeziorka i kanały. W parku znajduje się ok. 20 tysięcy drzew i krzewów.

Sama doskonale pamiętam, jak nasza magister dendrologii na studiach mówiła: „Jeśli was kiedykolwiek spotkam w parku Skaryszewskim, to od razu macie na semestr piątkę.” Dlaczego? Ponieważ jest tam zbiór ok. 20 tysięcy drzew i krzewów. Spaceruje się wśród lip, dębów, topól, wiązów, magnolii, wierzb, miłorzębów, korkowców czy kłęków.

Jeśli lubicie aktywnie spędzać czas, możecie skorzystać z infrastruktury sportowej parku. Jest tu boisko z bieżnią, korty do tenisa, kąpielisko, przystań dla łódek, plac zabaw dla dzieci i muszla koncertowa. Jak na park krajobrazowy w mieście przystało, będziemy w nim podziwiać również sporą kolekcję rzeźb. W rozarium swe wdzięki ukazują ‘Tancerka” z 1927 roku, „Rytm” i „Kąpiąca się” ustawione tam dwa lata poźniej. w 1932 roku ustawiono pomnik Edwarda M. House’a (odtworzony po wojnie) oraz Kapliczka projektu Janusza Alchimowicza, która zdobyła nagrodę w Paryżu. W okresie międzywojennym patronem parku został Ignacy Jan Paderewski.

W parku odbywają się imprezy okolicznościowe i rodzinne pikniki. W rocznicę bitwy pod Olszynką Grochowską odbywa się jej rekonstrukcja. Bierze w niej udział kilkaset osób z Polski oraz kilku państw europejskich (przede wszystkim z Białorusi, Rosji i Litwy). Dookoła głównej pętli corocznie w zimie rozgrywane są imprezy biegowe.

W 2012 roku, podczas Euro 2012, na placu znajdzie się jedna z czterech stref kibica.

Więcej informacji o parku i zdjęć z jego terenu  znajdziecie na stronie skaryszewski.pl

Na dzisiejszy spacer chcemy Was zabrać na warszawską Pragę do Parku Praskiego, który od 3 lipca 1990 r. jest wpisany wraz z Ogrodem Zoologicznym do rejestru zabytków. Jest to najstarszy publiczny park w stolicy. Powstał w drugiej połowie XIX w. według projektu Jana Dobrowolskiego. Został założony w stylu krajobrazowym. Początkowo zajmował powierzchnię 30 ha, ale gdy w latach dwudziestych XX w. wydzielono Ogród Zoologiczny, jego powierzchnia zmniejszyła się do prawie 17 ha.

W parku znajduje się muszla koncertowa, w której odbywają się przedstawienia, koncerty, festiwale, plac zabaw dla dzieci oraz wiele rzeźb. Największą z nich jest metalowa żyrafa, w której schronienie znajdują wróble.

W bezpośrednim sąsiedztwie Parku jest wybieg dla niedźwiedzi, którym zajmuje się Ogród Zoologiczny. Stanowi on dodatkową atrakcję dla spacerowiczów, którzy nie zdąrzą już wpaść na dłuższe zwiedzanie ZOO.

Rośnie tu wiele pięknych egzemplarzy roślin. Z drzew są to głównie topole, lipy, wiązy, klony, jesiony, kasztanowce, z roślin iglastych to przede wszystkim świerki, daglezje
i modrzewie. Wczesną wiosną Park zachwyca żółtymi kwiatami okazałych krzewów forsycji. 

Park Praski to świetne miejsce na spcer z przyjaciółmi, dziećmi, czy jazdę na rolkach.

Zwiedzanie Warszawy nie może się obejść bez jednego z głównych punktów programu jakimi są Łazienki Królewskie. Ten zespół pałacowo – parkowy powstał w XVIII wieku na zlecenie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Najwcześniej, bo jeszcze zanim teren stał się własnością króla, powstały tu dwa pierwsze pawilony – Ermitaż, kryty mansardowym dachem i Łaźnia (przekształcona w klasycystyczny Pałac na Wyspie).

Do zaprojektowania parku Poniatowski zatrudnił architektów – Dominika Merliniego, Jana Christiana Kamsetzera i Jakuba Kubickiego. Prace trwały ponad dwadzieścia lat.

Powstały wtedy nowe budynki, takie jak Biały Dom,

Pałac Myśliwiecki

 Stara Kordegarda

 Nowa Kordegarda, pełniąca kiedyś funkcję teatru,

 Stara Pomarańczarnia

Amfiteatr

Podchorążówka

Nowa Pomarańczarnia, w której obecnie mieści się restauracja Belvedere.

W ogrodzie udało się stworzyć harmonijne powiązanie pomiędzy regularnymi rozwiązaniami zaczerpnietymi wsprost z francuskich ogrodów oraz rozległymi założeniami krajobrazowym, typowymi dla parków angielskich. Ogród ozdobiły liczne mostki, rzeźby, kanały i stawy. Najstarsza część dzisiejszego parku przypomina naturalny las. W XVI w. przetrzymywano tu swobodnie żyjącą dziką zwierzynę. Do dziś w parku możemy spotkać sarny i lisy. Te drugie, niestety bardzo często polują na pawie.

W parku dosadzano liczne drzewa: topole włoskie, świerki, modrzewie, kasztanowce. Formowano żywopłoty z grabu, rabaty upiększano różanecznikami.

Łazienki, w centrum wielkiego miasta pełnią dziś różnorodne funkcje. Odbywają się tu liczne wystawy, koncerty, spotkania naukowe. W całym parku obowiązuje zakaz jeżdzeinia na rolkach i rowerach, dlatego też jest to idealne miejsce na spacery z małymi dziećmi. Do tego, mogą się one nauczyć rozpoznawiać ptaki, które zwabione nasionkami, chętnie przytlatują do człowieka.

Nie każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że Warszawa to zielone miasto.  Tereny zieleni zajmują tu prawie 25% powierzchni. Są to zarówno historyczne parki, takie jak Łazienki Królewskie, czy Park w Wilanowie, jak i nowoczesne założenia – między innymi Park na dachu Biblioteki Uniwersyteckiej. Stolica może się poszczycić także dwoma ogrodami botanicznymi oraz lasami.
Na dzisiejszy spacer wybierzemy się do Parku w Wilanowie.

Mieści się on przy ul. Potockiego i jest przepięknym zabytkiem barokowym. Został założony w II-giej połowie XVII w, natomiast w latach 50-tych XXw zrekonstruowano go według projektu Gerarda Ciołka.

Park łączy w sobie stylowo zróżnicowane ogrody – barokowy, angielski ogród krajobrazowy, neorenesansowy ogródek różany oraz park krajobrazowy angielsko-chiński.

Ogród zajmuje powierzchnię 45 hektarów. Ma dwa poziomy przedzielone murem
z pomarańczowej cegły, a łączą je schodki umiejscowione w głównej osi pałacu.

Znaczącym elementem parku jest Jezioro Wilanowskie. Kierują do niego dukty tworzące osie widokowe.

W miesiącach letnich, lipiec i sierpień, organizowane są na Tarasie Różanym koncerty orkiestr kameralnych.