City Lounge jest zewnętrzną przestrzenią publiczną w centrum St. Gallen w Szwajcarii, zaprojektowaną przez Carlosa Martineza we współpracy z Poplotti Rist, w wyniku konkursu którego celem było stworzenie salonu.

Czerwony dywan opływa budynki dookoła, formując jednocześnie fontanny, miejsca do wypoczynku, rozmowy, zaparkowania, a nawet imituje samochody po których można się wspinać.

Ten niesamowity projekt wprowadził do miasta nowy styl życia.

Dave Morris postanowił znaleźć polubowne rozwiązanie, które swoją funkcją połączyłoby opuszczoną strefę przemysłową Glasgow i tereny przeznaczone pod budowę autostrady. To smutne miejsce okazało się być wspaniałe na spacery i wycieczki rowerowe. Rewitalizacja poszła właśnie w tym kierunku. Wprowadzono totalnie irracjonalne kolory i tym samym przełamano szarość i beton, które królowały tam dotychczas.

Morris  za pomocą gigantycznych, aluminiowych, świecących kwiatów odświeżył wygląd wąskiego przejścia podziemnego. Dzięki temu przekształceniu i „odpicowaniu” słabo rozwiniętego pod względem rekreacyjnym miejsca, zyskano nowy, atrakcyjny obszar do spędzania wolnego czasu.

Projektując w mieście nowe założenie krajobrazowe, powinniśmy zwrócić uwagę na to czy będzie ono dodawało miastu piękna, będzie miejscem rozrywki, odpoczynku oraz czy dzięki niemu będzie możliwa interakcja z otoczeniem. Dodatkowo obszar taki powinien być swoistym, zbilansowanym ekosystemem, w którym możliwa jest filtracja zanieczyszczeń powietrza i innych szkodliwych substancji.

Poniższy projekt przedstawia park w mieście, gdzie postawiono na kolor zielony jako symbol przyjaźni. Na trawniku są zaakcentowane proste, białe kwiaty. Całość otoczona jest wysokimi, ozdobnymi drzewami . Jest to doskonały przykład współczesnego, miejskiego krajobrazu.

Chwalimy się uzyskałyśmy szerszą wiedzę z zakresu typów traw, ich budowy, wysiewu nasion, pielęgnacji trawnika i chorób traw.

Tigridia jest piękną, centkowaną meksykanką. Jej oryginalne 10-15 cm kwiaty przyciągają wzrok. Jest to roślina tajemnicza i niczym mitologiczny kwiat paproci, który kwitnie tylko podczas jednej nocy. Pąki tygrysówki rozwijają się przed południem, by zwiędnąć po zachodzie słońca. Cudo występuje we wspaniałej gamie kolorystycznej.

Jeśli macie do dyspozycji stanowisko słoneczne, przewiewne, glebę przepuszczalną i zasobną w składniki pokarmowe to polecam Wam skusić się na tygrysówkę. Posadźcie ją po 15 kwietnia. W grupie potrafią kwitnąć od końca lipca do września. Niestety w naszych warunkach klimatycznych  w październiku, tuż po przebarwieniu się liści na żółto należy ją wykopać. Nadaje się do uprawy zarówno w ogrodzie jak i w pojemnikach.

Ciekawostką jest to, że cebule po upieczeniu lub ugotowaniu można podać jako danie osobiście nie próbowałam.

Cebule tygrysówki ze poniższych zdjęć mamy w swojej ofercie

Dookoła domu i basenu posadzono kaktusy, agawy i sukulenty, które do życia nie potrzebują dużo wody. Powyżej basenu zaaranżowano pergolę zrobioną z drewna drzew występujących na pustyni Sonoran.

Przy tym XIX – wiecznym kamiennym, pensylwańskim domu, architekt krajobrazu Michael Vergason posadził obecne w sąsiadującym terenie paprocie, które nie wymagają dużo opieki. Dzięki temu uzyskał oszałamiająco naturalny efekt.

Architekt krajobrazu Richard Shaw został uhonorowany nagrodą za zaprojektowanie ogrodu przy historycznych domach na dzikim zachodzie. Użył w nim łubinów, stokrotek i bylin wykorzystywanych przez pionierów w dawnych czasach. Drzew użył w celu odgrodzenia terenu i ochrony przeciw górskim wiatrom i hałasom dobiegającym z autostrady.

Ogrodzenie dające wiele prywatności przy pobliskim basenie, zostało wykonane ze szkła pochodzącego z recyklingu. Genialnie odbija światło zarówno w dzień jak i w nocy.

Kręte, kamienne ścieżki łączą różne obszary w tym ogrodzie. W nocy przy basenie i oświetlonym domu projektant David Hocker zainscenizował grę cieni i lazurowych świateł migoczących pośród skrzypów, turzyc i ozdobnych krzewów.

Na dziedzińcu odnowionych z dawnej przetwórni loftów architekt zieleni Jeffrey Miller chcąc nawiązać do historii budynku, poustawiał w ogrodzie koła, maszyny i przekładnie starych silników pochodzące z dawnej fabryki. Wraz z posadzoną roślinnością obszar z zapomnianego zakątka stał się oazą.

Architekt krajobrazu Keith LeBlanc zaprojektował swój prywatny ogród w Cape Cod wykorzystując tradycyjne nowoangielskie materiały takie jak kamień i drewniane gonty. Dodał do tego niezawodne, rodzime rośliny i regionalne, kwitnące hortensje oraz czosnki.

Architekt krajobrazu Johnathan Farber stworzył ten ogród aby zaprezentować otoczenie współczesnego domu i nowoczesnej kolekcji rzeźb właściciela domu. Z rodzimymi Amelanchierami, trawami posadzonymi w  prostych i subtelnych żwirowych rabatach, odważna architektura domu i uderzające dzieła sztuki wystawione na świeżym powietrzu są w centrum uwagi.

W kolejnym projekcie zerwano starą nawierzchnie i przerobiono ją na mniejszą ścieżkę. Na tle matowego szkła posadzono len i papirusa, które swoimi cieniami malują fantastyczne obrazy na gładkiej tafli.

W wąskim, nadmorskim pasie architekt Keith LeBlanc stworzył tropikalny ogród, który powtarza linie budynku. Rośliny dopełniają całości, nie przeszkadzając jednocześnie w podziwianiu cudownego widoku.

Jak się osłonić od ulicy? Czym rozbawić przechodniów? Oryginalne ogrodzenia są w modzie. Możemy dzięki nim powiedzieć światu o naszym hobby i pokazać dokąd prowadzi nas wyobraźnia…

Najpierw myśli się o działce, potem o terenie, jego glebie, roślinności, funkcjach, a na końcu o oświetleniu tego co się zaprojektowało. Jest to takie wykończenie, które docenia się wieczorem po skończeniu dnia, gdy wszystko dookoła spowija mrok.

Ogród po zmroku może mieć zupełnie inny charakter, wszystko zależy od tego co chcemy uzyskać. Może być romantycznie, architektonicznie, spokojnie lub elegancko.

Z roku na rok miasta coraz bardziej się rozrastają, wycinane są drzewa i lasy, każdy skrawek terenu deweloperzy wykorzystują pod zabudowę. W odpowiedzi na ten trend architekci krajobrazu zaczęli projektować tzw. „pocket parks” czyli mini oazy zieleni wciśnięte pomiędzy budynkami. Takie miejsca są chętnie odwiedzane przez przechodniów.

Często w naszych realiach mamy do czynienia z kobietkami, które przed blokami sadzą kwiatki i krzewy tworząc tym samym dziki park kieszonkowy. Mają one świadomość tego, że działają wbrew prawu, ale chęć przebywania w piękniejszej, kwitnącej rzeczywistości jest nie do opanowania. Lubię tę „partyzantkę” choć rzadko wpisuje się ona w moją estetykę

Zobaczcie parę przykładów pocket park’ów ze świata.

Jeśli lubicie symbolikę, to zapewne chcecie się dowiedzieć co oznacza kwiat, który otrzymałyście od ukochanego.

Amarylis – kokietujesz

Bez fioletowy (lilak) – wieczna miłość

Chryzantema – wieczność

Dalia – niebezpieczna przyjemność

Frezja – prośba o miłość i flirt

Gerbera – najwyższy wyraz szacunku

Goździk – podziękowanie

Hiacynt – zabawa, sympatia

Irys – chęć powiedzenia czegoś

Konwalia – pragnienie uszczęśliwienia

Lilia – najlepsze życzenia

Mieczyk – chęć walki

Niezapominajka – nie zapomnij mnie

Piwonia – nieśmiałość

Róża – miłość

Stokrotka – zrozumienie

Tulipan – dobrze mi z Tobą